Pagina Vernieuwen | Naar Beneden 
| Schrijver | Tekst |
| kees niesse
15/04/2008 19:56:07 |
 Titel: Verleid door een jongeman.Verleid door een jongeman. ‘’Weet je waar ik zin in heb Mien?’’ ‘’Vertel’’ ‘’Vanmiddag met de bus naar onze ouwe buurt gaan en daar eens rond kijken.’’ ‘’Dat lijkt mij wel leuk Wouter. Goed idee. Misschien komen we nog bekenden tegen.’’ ‘’Dat denk ik niet, want hoelang zijn we daar al weg. Ik dacht toch wel ruim vijftien tien jaar. Maar je weet nooit.’’ Ze gingen op pad. Na vijf minuten lopen waren ze al bij de halte. De zon scheen volop en met een zacht windje uit het zuiden was de temperatuur aangenaam. ‘’De bus komt eraan Mien. Heb je de strippenkaart bij de hand?’’ In de bus waren nog twee plaatsen vrij, maar niet naast elkaar. Mien kwam naast een jongeman te zitten, gekleed in een korte broek. Ze schatte hem ongeveer twintig. Wat een knappe jongen, dacht ze. Ze keek steeds naar dat vriendelijke gezicht met dat ravenzwarte haar. Die knaap had in de gaten, dat zij voortdurend naar die dikke knobbel in zijn broek keek en zei: ‘’Dag mevrouw, mag ik mij voorstellen. Ik heet Gerrie.’’ Mien fronste haar voorhoofd en slaakte een diepe zucht en zei: ‘’Dag jongeman, vind je het fijn, dat ik naast je bent gaan zitten?’’ ‘’Ja mevrouw, want ik vind u erg aantrekkelijk. Ik val op grote oudere vrouwen. Ik ben een gigolo.’’ Mien was verrast, op haar leeftijd nog aantrekkelijk, dat hoorde ze nooit. ‘’Je maakt me verlegen, jongeman. Dat heb ik nog nooit meegemaakt.’’ ‘’Ik verwen tegen een redelijk tarief oudere vrouwen en ben in staat ze tot een hoogtepunt te brengen. Heeft u interesse, hier is mijn kaartje.’’ De ogen van Mien spuwde vuur, maar ze voelde ook een warme gloed in haar onderlijf ontstaan. ‘’Sorry jongeman, ik vind je wel hondsbrutaal om mij te verleiden tot seks. Laat mijn kerel het maar niet horen, die zit ook in de bus.’’ Mien dacht, wanneer heb ik voor het laatst een beurt gehad? Ze kon het zich niet meer herinneren. Plotseling legde de jongeman zijn hand op haar dij. Attenoje, ook dat nog, dacht ze. Ze kreeg zo’n warm gevoel over zich, dat ze zich niet meer kon inhouden en even haar hand op zijn knobbel legde. De jongeman keek vergenoegd naar haar en zei: ‘’Mevrouw u bent de ware voor mij. Maak mij vrolijk en ik zal u in de zevende hemel brengen. Doe mij wel een lol mevrouw en draag een rode bustehouder en trek zwarte kousen tot over uw knieën aan, want als ik dat zie, dan ben ik helemaal in vorm en u hebt de mooiste dag van uw leven. Wanneer mag ik u verwachten?’’ Toen hij dat zei, stond toevallig Wouter met een sikkeneurige smoel naast haar, want ze moesten de volgende halte uitstappen. ‘’Wat moest die vent van je Mien, want ik hoorde zoiets, dat hij je verwachtte.’’ ‘’Dat zei hij niet. Zijn vrouw is in verwachting en die moet binnenkort jongen. Je moet je oren eens laten uitspuiten man.’’ Spoedig waren ze in de buurt waar ze vroeger woonden. ’’Krijg nou wat ouwe, ons huis staat er niet meer. Ze hebben de hele buurt afgebroken. Er staan nu allemaal nieuwe huizen. Bah, helemaal niet gezellig meer. Hier woonde bleke Bet en aan daar aan de overkant Cor Kudt en het café van ome Hein is er ook niet meer. Het lijkt nu wel een koffiehuis. Zal die winkelstraat er nog zijn?’’ ‘’Laten we daar maar naar toelopen, want het begint al donker te worden.’’ ‘’Het is al over zessen Mien. Ik denk, dat de winkels al gesloten zijn. Toen ze daar kwamen schrokken ze geweldig. De winkels waren al gesloten en de etalages waren afgeschermd met tralies en luiken. ‘’Wat een dooie boel hier zeg. Ik kan mijn buurt niet meer ouwe. Vroeger was het hier hartstikke gezellig en kon je etalages kijken, nu is alles dicht. Komt zeker door die vele diefstallen en berovingen.’’ ‘’Ik krijg trek Mien. Zal die avondwinkel er nog zijn. Een paar kroketten gaan er bij mij wel in.’’ ‘’Anders ik wel ouwe.’’ Inderdaad was de winkel nog open en kochten ze voor ieder twee kalfskroketten, die er smakelijk ingingen. ‘’Zo Mien, ik hoef hier niet meer te komen. Verleden tijd. Laten we maar naar de bus gaan en lekker thuis naar de televisie kijken met een potje bier.’’ In de bus dacht Mien steeds weer aan die jongeman. Ze kreeg weer dat warme gevoel in haar onderlijf. Hoe zou zo’n jongen dat met haar klaarspelen, dacht zij. Ineens dacht ze aan dat kaartje met zijn adres, dat hij haar gegeven had. Dat moest ze kwijt zien te raken, want Wouter mocht dat natuurlijk niet zien. Maar ze dacht ook aan die keer, dat hij het had aangelegd met buurvrouw Carla. Ze zag nog steeds dat beeld voor zich toen ze samen in de steeg naast het huis stonden te vrijen met haar slip op de grond. Ze was bijna van hem afgegaan Die schoft wel met de buurvrouw knoeien en ik mij gedeisd houden, het zij zo. Thuis gekomen verscheurde ze gauw dat kaartje en stopte het onder in de vuilnisbak. Hij zat al onderuit met een pot bier voor de buis naar een tekenfilm te kijken. Moet je die idioot horen lachen, dacht ze, terwijl zij in de keuken bezig was koffie te zetten en weer aan die knappe gozer dacht. Tegen elf uur gingen ze naar bed. Toen hij zijn broek uittrok liet hij een keiharde wind. ‘’Zo Mien, de kroketten zijn er weer uit.’’ Hij dook ze nest in met zijn sokken en lange onderbroek aan en lag na vijf minuten al te ronken. Mien kon de slaap niet vatten en dacht steeds aan die jongen. Ze hield haar hand tussen haar dijen. Kees Niesse. |
 Naar BovenReageer op deze Tekst: |