Pagina Vernieuwen | Naar Beneden 
| Schrijver | Tekst |
| warket
08/05/2008 20:30:48 |
 Titel: Stalen vogelStalen vogels trekken wegen door purperblauw en beneden glinstert hooggras. Het is stil, behalve haar adem als ik haar aai. Zangzindig riek ik aan mijn hand. Ze kwispelt voortdurig. Ben ik een mens, vraag ik me af in gebroken stilte. Het schemert. We gaan terug vanwaar we gekomen zijn; bloeden stenen in lange stegen onder haar poten en mijn geschoeide voeten. Terug met haar naar zijbijmij. Met haar, zijbijmij naar vollemaan. Met haar, zijbijmij en vollemaan naar een ander. Dan terug met haar. Na een nacht en een halve dag…zindert de hitte in het middaguur. Op weg naar huis blijf ik staan in halfschaduw en kijk naar bloeiend kruid tussen bewegende netels. Mijn lichaam zweet en is beschermd. Het is een vlinderdag sinds vanmorgen. Ik had het al gezien toen kraaien goedgezind in een vertraagd beeld opkrasten. De roofvogel heb ik niet meer gezien. Misschien komt het door mijn gedachten. Ik denk voortdurend aan mijn zoon en tel zes uur bij deze tijd. Hij is naar een ver land vertrokken. Hier zijn de bermen nu geel en wit, pogen jonge bijen stilstand te bewaren in windvlagen. De hollewegen, die blijven bestaan. Later, wanneer het zonlicht daalt, zie ik een onzorgvuldig gesponnen web tussen spijlspalken zacht bewegen alsof het strijklicht er in blaast. De nomadenspin is er uit verdwenen. Insecten scheren erom heen. Opnieuw riek ik aan mijn hand; nu zachtzinnig versteend in een opkomende avond. |
| Lieve Steenberghs 08/05/2008 21:55:13 | Re: stalen vogel Deze proezie bevat eigenaardigingen.Mooie sfeerschetsigheden. Die stalen vogel met die zoon en die zes maanden. LieveS |
| warket 08/05/2008 22:08:15 | Re: stalen vogel Zo lees ik graag deze reactie. groet, warket |
 Naar BovenReageer op deze Tekst: |